เมื่อครั้งที่สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ ลงโรงครั้งแรกในปี พ.ศ. ๒๕๓๐ นั้น พี่หง่าว – ยุทธนา มุกดาสนิท ผู้กำกับการแสดง เพิ่งอายุ ๓๕ ปี มารอบนี้ ถึงจะเปลี่ยนมาเป็นวัย ๕๖ แต่เขาก็ยังยืนยันมั่นคงให้ทุกคนเรียกว่า “พี่” เท่านั้น
“ห้ามเรียกลุงเรียกอาเรียกน้าเด็ดขาด!” พี่หง่าวยืนยันตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่ทีมงานทั้งหมดมาเจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา
นอกจากรูปร่างหน้าตาที่ไม่บ่งบอกอายุแล้ว แม้แต่พลังของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลย ยังคงมีเหลือเฟือเหมือนที่เคยเห็นมาเมื่อ ๒๐ ปีก่อน
เราอาจเรียกได้ว่าเขาเป็น “ชายร่างเล็กใจร้อน” อย่างแท้จริง
ระหว่างนั่งดูการซ้อม เขามักลุกพรวดจากเก้าอี้ เดินขึ้นไปบนเวที เพื่ออธิบาย จัดท่า วางตำแหน่ง ให้นักแสดงฟังอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ก่อนที่จะกลับลงไปทันที เพื่อให้การซ้อมดำเนินต่อไป
เมื่อมีนักแสดงโทร. มาแจ้งลาป่วย ผู้กำกับฯ มักโวยว่า “อะไรกัน ยังเด็กๆ อยู่เลย พี่อายุขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยป่วยเลย !”
บางครั้งก็อาจขยายความต่อว่า “Acting is Believing ไม่สบายก็ is Believing เหมือนกัน ห้ามเลยนะ ! ห้ามไม่สบาย ถ้าจะไม่สบาย ให้นึกว่าเอาไว้ก่อน เอาไว้ให้แสดงเสร็จก่อน ไม่กี่วันเอง…”
ดังนั้น ถ้าจะมีใครในทีมลามันช่าที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับดอนกิโฮเต้มากที่สุด ก็เห็นจะเป็นพี่หง่าวนี่เอง
เขาเป็นคนที่มี “นิมิต” เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง คอยผลักดัน กระตุ้นให้โลก (คือละครเรื่องนี้) ดำเนินไปตามความมุ่งหวังของเขา ที่สำคัญ ข้อเรียกร้องของเขาจากนักแสดงและทีมงานนั้นไม่มีขีดจำกัด
อาจด้วยเหตุนั้น คุณยุทธนาก็เลยเป็นเช่นเดียวกับศิลปินอีกเป็นจำนวนมาก ที่เมื่อวางเป้าหมายไว้แล้ว ก็จะตั้งหน้ามุ่งไปสู่จุดหมายปลายทางที่ตนฝันใฝ่ ไม่ว่าใครหรืออะไรที่ไม่สอดคล้องกับการตีความและภาพของละครตามอุดมคติของเขา ย่อมต้อง “หลีกทาง” ไป…
